Column

Als de bomen in het bos konden praten.....

Als de bomen in het bos konden praten wat zouden ze dan veel te vertellen hebben; of juist te verzwijgen.

Met onze uitlaatservice komen wij dagelijks 1 of soms 2 maal in het bos om een wandeling te maken met onze groep honden. Deze gebeurtenissen die wij meemaken komen we in ieder bos tegen waar we wandelen dus niet dat u denkt dat dit maar in één specifiek bos gebeurt.

Als we aankomen in het bos kijken we altijd of het erg druk is en wat voor auto's er staan. Dit is belangrijk voor ons in verband met het uit de auto laten van onze honden en we weten dan al een beetje wie of wat we tegen kunnen komen in het bos. Vaak ontmoeten we namelijk dezelfde mensen, we zeggen elkaar dan gedag of zwaaien uitgebreid en blijven uit mekaars buurt om onze honden bij ons te houden en om er voor te zorgen dat de andere hond bij zijn of haar baas blijft.
Het valt dan ook op als er vreemde auto's staan en ongemerkt houden we die in de gaten. Dit heeft ons het volgende al opgeleverd:
- Een achtergelaten gestolen busje.
- Een poging tot inbraak door ons verstoord.
- Diverse autoruiten stuk geslagen.
- Dealers die hun waren net aan het verkopen waren.
- In plaats van aan het werk zijn in de baas zijn tijd een tuk doen van 5 uur met de auto van de baas. Dit valt te erg op als je hem in de ochtend ziet staan maar met de middag wandeling nog ziet staan.
- Verliefde stelletjes in de auto, geoorloofd of ongeoorloofd.
- Heren of dames die op hun geliefde staan te wachten om een boswandeling te gaan maken om vervolgens uitgebreid op het parkeerterrein weer afscheid van elkaar te nemen en daarna apart soms met enige tussenpoos weer weg te rijden met ieder hun eigen vervoersmiddel. In het voorjaar en de zomer gebeurd dit echt dagelijks.
- Verlossing van de hoge plasnood.
- Joggers die lekker gejogd hebben met hun hond.
- Het aankomen rijden, omdraaien en weer weg rijden met bedoeling onbekend???

Ook wij zijn slachtoffer geweest van een poging tot auto-inbraak tijdens onze wandeling. Het is balen als je terug bij de auto komt en je ziet het slot vernield door een schroevendraaier. Jammer dat we net te laat waren onze honden zouden de daders wel weggejaagd hebben.

Gelukkig zien we ook veel van de natuur. We hebben al veel dieren gespot, Eekhoorntjes, konijnen, slangen, hertjes, vlaamse gaaien, roodborstjes, veldmuisjes echt heel erg gaaf om ze te zien. De honden doen ze niets en vaak komen de dieren erg dichtbij. We zien en horen de ganzen weer overvliegen op weg naar warme oorden..

In de maand juni is het altijd erg druk met kinderen in het bos. Hele schoolklassen fietsen door het bos of rusten even uit op het parkeerterrein. Nou ja.... uitrusten, ze lopen te rennen en te schreeuwen ik denk dat ze mooier weer op de fiets stappen als toen ze aankwamen. Het is trouwens wonderlijk om te zien dat er nog steeds scholen zijn die het niet zo nauw nemen met de veiligheid van de kinderen. De ene groep kinderen die langs komt fietsen hebben allen (incl. begeleiders) een oranje veiligheidsvestje aan. één begeleider fietst voorop en één achteraan. Met in de midden nog een begeleider. De kinderen fietsen rustig en zonder luid geschreeuw netjes achter elkaar aan. De andere groep komt langs fietsen met alleen de leraar als begeleider. Géén van de kinderen heeft een oranje veiligheidsvestje aan. Soms zelfs de leraar niet. Een ongeorganiseerde bende schreeuwende en blaffende kinderen. Op dat geblaf reageren onze honden gelukkig al nauwelijks meer. Er wordt niet aaneen gesloten gefietst, het ene groepje fietst over het fietspad en de rest scheurt vlak langs ons heen over het zand. Je houd je hart vast of al die kinderen weer veilig thuis komen. Ook worden er spelletjes in het bos gedaan of speurtochten gehouden, zandkastelen gebouwd en gebarbecued. Dit laatste daar ben ik niet zo blij mee en dat is omdat er veel rotzooi blijft liggen, blikjes, flesjes en etenswaren wat onze honden dan weer op willen eten. Daarbij komt dat ik het gevaarlijk vind in verband met bosbranden.

Er zijn ook mensen die graag hun hobby uitoefenen in het bos in plaats van op het officiële golfterrein. Dagelijks komen we hem tegen om een balletje te slaan.

De paarden worden ook veel in het bos gezien, samen met de ruiter even lekker wandelen in het bos, niet geheel ongevaarlijk. Laatst kwam met loeiende sirene een politie en ambulance het bos in rijden. Er was een vrouw van haar paard gevallen ergens midden in het bos. Ze was alleen en heeft gelukkig om hulp kunnen bellen omdat ze haar mobiel bij zich had en voldoende bereik in het gebied had. Heup gebroken en het paard was weggerend terug naar huis bleek later.

We proberen altijd zo goed mogelijk om bij iedereen uit de buurt te blijven maar soms liggen ze zo verscholen dat wij of onze honden ineens oog in oog met ze staan.
Dit zijn soms nog jonge kinderen die uit school met een vriendje in het bos hebben afgesproken, zouden de ouders dit weten.... Ik ben bang van niet.
Eerlijk gezegd ben ik dan blij dat ik het verstoord heb en ze zie vertrekken.

Het komt ook regelmatig voor dat we honden zonder baas tegen komen. Deze honden nemen we op in de groep en we proberen de baas te achterhalen. Tot nu toe is dit gelukkig nog steeds gelukt en waren de baasjes dolblij hun viervoeter weer te zien.

Er komen mensen de weg vragen, of enigszins smekend vragen om water voor hun hond en voor de baas zelf omdat ze zijn gaan wandelen zonder drinken mee te nemen terwijl het 25 graden Celsius is en vervolgens de weg kwijt zijn.
Natuurlijk helpen we ook deze mensen aan water en de goede richting op.

We zijn dus niet alleen hondenuitlaters maar ook biologen, politieagenten, wegwijzers, bezorgde ouders, hulpverleners, opvang voor kwijtgeraakte honden en wie weet wat we in de toekomst nog meer zullen meemaken.

Jolanda