Column

Asta, een hele lieve madam.

Eind van het jaar 2008 werden wij gebeld door Annemie. Ze zocht een uitlaatservice voor Asta, haar Duitse Dog van bijna 2 jaar oud. Inmiddels nemen we Asta al bijna 3 jaar mee en zijn we helemaal verliefd op haar. In de begin periode, dat ze mee ging, moesten we nog wel eens creatief zijn met bedenken van manieren om haar aan te lijnen zonder dat ze er een spel van maakte. Het is dan ook gebeurd dat we, ten einde raad, Annemie moesten bellen om ons te helpen want madam wilde absoluut niet komen en sprong iedere keer naar achteren als wij haar een brok aanboden en haar aan wilde lijnen. Het was alsof ze dacht "pak me dan, als je kan, je kan me toch niet krijgen". Net voordat Annemie in het bos aan kwam om Asta toe te spreken, stopte ze haar spel en besloot om de auto in te gaan. Daar kwam Annemie voor niets vanaf haar werk. Gelukkig is dit uitdagen voorbij en komt ze zelfs steun zoeken als ze door een klein hondje geplaagd wordt. We zijn dikke vrienden geworden.

Regen en kou daar heeft ze een hekel aan, maar schijnt de zon dan rent en dartelt ze door het bos met de rest van de groep honden achter haar aan. Ze zal nooit voor je neus gaan zitten poepen, nee hoor madam wil privacy en gaat op een afstand in de struiken haar behoefte doen. Daarna komt ze weer aangerend en voegt zich weer bij de groep.

Als we haar ophalen stuiten we wel eens op een probleempje. Soms ligt ze boven en moeten we haar rustig naar beneden praten want door haar blijheid gaat ze veel te snel de trap af. We hebben wel eens voor inbreker gespeeld. Annemie had, per ongeluk, de knip op de voordeur gedaan, dus Maurice is over de schutting geklommen en de achterdeur geprobeerd. Asta lag op haar kussen en bekeek het rustig. Ik hoop dat ze bij een echte inbreker wel aanslaat.

Asta leert aan Annemie om haar rommel in huis op te ruimen. Doet ze dat niet dan herinnert Asta haar er weer aan. Zo vinden we nog wel eens lege koek verpakkingen of een leeg gelikt pak Yoghurt. Of zou madam dit gewoon uit de vuilnisbak halen?????

Op een dag had Asta buikpijn en dat hebben we geweten. We kwamen binnen en een vieze lucht kwam ons al tegemoet. Voorzichtig deed ik de kamerdeur open en tot mijn grote schrik lag de hele woonkamer vol poep. Arme Asta, ze was giga aan de diaree.Dit konden we zo voor Annemie niet achterlaten en haar nieuwe vloer!!! Asta was helemaal van slag. Ze durfde niet op te staan en tussen de poep door te lopen maar dragen was geen optie. Heel rustig en met onze liefste stem (en onze neus dicht) hebben we haar tussen de poep door naar de bus gebracht en daarna met emmer enz aan de slag. Leuk een grote hond maar wat komt er veel uit! Gelukkig was ze snel weer beter.

Vorige week is de voortuin van Annemie veranderd. Hierdoor kunnen we (tijdelijk) vanaf de voordeur rechtstreeks door de voortuin naar de bus lopen. Dit heeft Asta niet door. Ze loopt netjes via de oude en welbekende weg door de voortuin het paadje op naar de stoep. Terwijl Asta dit aangeeft en ik haar natuurlijk trouw volg (of hoort het nu andersom? Nou ja bij Asta geeft dat niet) loopt Maurice rechtdoor om haar op te komen halen. Hier snapt Asta helemaal niets van. Samen barsten we dan ook in lachen uit bij het zien van Asta’s verontwaardigde blik.

Opa en oma komen wel eens oppassen op Asta, en hoewel oma eigenlijk best een beetje bang is voor honden, vind ze Asta helemaal geweldig. Ze zijn maar wat gek met haar en Asta mag ook op haar verjaardag komen. Ze reist veel samen met Annemie en wandelen veel in de bergen maar ook hier in Nederland vergezelt ze haar bazin tijdens de vele wandeltochten. 20 km daar heeft Asta geen moeite mee.

Voor opnames van het programma "Kids for Animals" was Asta uitgenodigd op het verjaardagsfeestje van Rintje, een blonde labrador. Annemie wist dit niet dus had ik haar ge-sms't dat zij later thuis kwam omdat zij naar een feestje mocht van een andere hond van de uitlaatservice. Met haar feestmuts nog op haar kop en een stuk hondentaart in haar buik brachten we haar om half 7 's avonds thuis. Annemie stond in de deuropening toen we aankwamen en kwam niet meer bij van het lachen bij het zien van Asta met die feestmuts op haar kop. En Asta, die ging moe op haar kussen liggen slapen, mét de feestmuts nog op. Het is ook een hele leuke uitzending geworden.

Inmiddels is Asta nu 4 1/2 jaar en haar snoet begint al best grijs te worden maar dat is dan ook het enige.
Ze gaat graag met ons mee en houdt van lekkere snoepjes die ze héél zachtjes aanpakt. Je voelt dan haar zachte wangen tegen je vingers aan. Als ze zich uitschudt dan fladderen die wangen heen en weer, geweldig om te zien. Ze speelt als een kleine hond waardoor ze af en toe lomp is. Ze is stapel op kinderen en als we die tegen komen in het bos krijgt ze altijd aandacht van ze. Oooh wat een lieve hond! Oooh wat een grote hond maar wat een lieverd! En Asta..... die geniet van al die aandacht en liefkozingen.

Jolanda


Wilt u onze site delen met uw twitter vrienden klik dan op deze "tweet button"