Column

Onafscheidelijke band tussen hond en baas.

Een bijzondere column deze keer over Chantal, een 13 jarig meisje, met haar Duitse Herder "Duco".

Het verhaal begint bij Herta, de moeder van Duco. Herta was een Duitse Herder teef die onafscheidelijk van haar baas leefde. Toen hier, door een tragisch ongeval, plotseling een einde aan kwam lag Herta ontroostbaar voor aan de dam van de boerderij te wachten tot haar baas weer thuis zou komen. De nabestaanden besloten om Herta een andere boerderij als nieuw thuis te geven en zo kwam Herta bij Dirk, een 15 jarige jongen en zijn familie, wonen. Langzaam klaarde Herta weer wat op. Samen met Dirk kwam ze bij me op cursus. Ze deed alles wat Dirk aan haar vroeg en Herta hoefde eigenlijk niets meer te leren.

In 2006 besloot Dirk om Herta haar moederrol te laten vervullen en er werd naar een geschikte vader hond gezocht. Herta kreeg 8 prachtige pups!!!! Chantal kende Herta erg goed en toen ze hoorde dat Herta was bevallen mocht Chantal van haar ouders een pup gaan uitzoeken. Duco, want zo moest hij gaan heten, kwam als eerste naar haar toe en toen ze hem in haar armen hield wist ze dat dit haar hond zou worden. Omdat hij nog een poosje bij Herta moest blijven bedacht Chantal om wat nagellak onder zijn kinnetje en onder één van zijn voetjes te smeren. Zo kon ze Duco de volgende keer gelijk herkennen, dacht ze........

Eindelijk was de dag van ophalen aangebroken. Maar helaas geen van de pups had meer nagellak onder dat ene voetje. Er was een lief pupje naar haar toegehuppeld en toen Chantal hem aan het kroelen was voelde ze ineens de nagellak onder zijn kinnetje. "Mam, ik heb hem gevonden dit is Duco" gilde ze uit. Duco had zelf Chantal voor de 2e keer als baas uitgekozen.

Duco werd al gauw de beste vriendjes met Spikie, een Jack Russel van 2,5 jaar oud. Samen spelen is leuk vooral als Spikie onder de buik van Duco gaat staan en hem stiekem in zijn voorpoten hapt. "Hier kan je me niet te pakken krijgen maatje". Maar Duco weet daar wel raad op en loopt snel achteruit. Toen ik bij Chantal was om deze culumn door te spreken heb ik dit spel ook gezien. Een geweldig spelletje wat ze samen lang vol kunnen houden.

Chantal komt samen met Duco op puppycursus en op één van die lessen verteld ze dat Duco rattengif heeft opgegeten wat hij gevonden had in een van de schuren die leeggehaald werden. Al eerder waren 2 van haar honden vergiftigd door het eten van rattengif verstopt in worst, bewust door iemand uit de omgeving van de boerderij neergelegd. De paniek was héél groot en als een bezetene is haar moeder met Duco naar de dierenkliniek gereden. Onderweg ging er van alles door hun hoofd en Duco zakte langzaam weg. "Hou hem wakker, praat met hem laat hem niet gaan slapen" gilde haar moeder. De dierenarts stond al te wachten en heeft Duco direct een braakmiddel gegeven. Het snelle handelen van zowel moeders als de dierenarts heeft er voor gezorgd dat Duco zijn leven gered werd.

Waar Chantal en haar moeder zijn daar is ook Duco te vinden. Maar op 16 december 2006 breekt Chantal haar been. Het is erg modderig voor de stal en omdat ze haar zweepje vergeten is rijd ze op haar pony terug de stal in om deze te halen. Terwijl ze weer naar buiten rijdt glijd haar pony uit en vallen ze. Er wordt een bed in de huiskamer gezet en spikie ligt bij haar op bed. Van haar moeder moest Duco altijd op de deel slapen maar nu wilde hij bij haar zijn. Stiekem eerst 2 voorpoten op bed en daarna de achterpoten. Als moeders thuis komt weet Duco "wegwezen". Maar vanaf dat moment mag Duco 's nachts in huis slapen. Als Chantal in haar rolstoel over het erf rijd loopt Duco voor haar uit en waagde het maar niet om als vreemd persoon bij Chantal in de buurt te komen. Gelukkig is alles weer goed gekomen.

Met zijn moeder, Herta, is het niet goed afgelopen. Op een nacht heeft ze stiekem de deur opengemaakt en is naar de weg gelopen. De volgende ochtend vond de moeder van Dirk haar. Ze lag in de berm en was dood. Aangereden. Wie het gedaan heeft of hoe het gebeurd is zullen we nooit weten maar een ding is zeker. Ze is nu weer herenigd met haar echte onafscheidelijke baas en daar hebben we vrede mee.

Jolanda