Column

Spaanse honden.

In het eerste jaar dat ik mijn hondenuitlaatservice startte kreeg ik te maken met een Galgo. Deze hond was door een Stichting vanuit Spanje naar Nederland gekomen en was aan het bijkomen van haar verschrikkelijke ervaringen daar.
Aan de binnenkant van haar bil staat een nummer getatoeëerd. Dit betekent dat ze een afgedankte renbaan hond is. Veel honden worden opgehangen of ondervoed en gewond langs de weg gevonden omdat ze op de hondenrenbanen niet meer mee kunnen komen.
Een Galgo is een windhonden soort, erg slank en lange poten, een spitse snuit waarmee ze in de lucht de geuren van wild (herten, konijnen enz.) van grote afstand al kunnen ruiken. Ze gaan er super snel op af en als de prooi gevangen is schudden ze het dier dood. Omdat ze de warmte van Spanje gewend zijn hebben ze het hier, met hun gladde dunne vacht, al gauw koud. Vooral deze Galgo heeft dan ook, als de herfst zijn intrede doet, al gauw een lekker fleece vestje aan en als ik haar dan mee neem doen we daarover heen een lekkere jas aan.
Hier in Nederland mogen de windhonden niet los in het bos in verband met hun prooigedrag. Ik heb dit zelf ook ondervonden toen ik haar even mee naar huis had genomen. In 5 minuten tijd had ze een gat in het gaas van het konijnenhok gemaakt en ons konijn eruit gehaald. Ze had het konijn doodgeschut en stond ermee in haar bek. Gegild en gehuild heb ik en het konijn voorzichtig uit haar bek gehaald. Het was mijn eigen stommiteit ik had beter moeten weten.

Een jaar later ben ik met mijn gezin voor 2 weken naar Spanje afgereisd om daar van een welverdiende vakantie te genieten. Tijdens een van de busritten langs de Costa del Sol heb ik met eigen ogen kunnen zien hoe een aantal honden heel mager langs de kant van de weg scharrelde. Het was dat ik de bus niet uit kon anders had ik me over deze honden willen ontfermen terwijl ik totaal niet geweten zou hebben wat ik moest doen. Ik ben erg verdrietig geweest die dag en blijf tot aan de dag van vandaag me altijd afvragen waarom mensen op deze manier met honden om gaan. "Het is de cultuur" wordt er gezegd. Dat kan wel zo zijn maar die cultuur kan toch wel wat veranderen......

Het jaar daarop zijn we wederom een weekje naar Fuengirola aan de Costa del Sol in Spanje geweest. We hebben niet veel gedaan lekker zwemmen in de Middellandse Zee en op het strand onder een parasol lekker luieren op een strandbed.
Het viel me op dat veel vakantiegangers hun hondje mee nemen. Vooral de kleine rassen zoals de Yorkshire Terriër, de West Highland White Terriër en de dwerg Poedel zag je veel lopen. Van de grote rassen waren het de Duitse Herder en een aantal onbekende kruisingen. De plantenbakken en de goot werden gebruikt als uitlaatplek máááár de ontlasting werd keurig opgeruimd. Je vond echt niets op straat of in de plantenbakken daar kunnen we dan wel weer iets van leren hier in Nederland.
Op het strand mogen de honden niet komen, de straatverkopers ook niet maar daar werd je af en toe flauw van zo vaak als ze langs kwamen om te vragen of je een massage wilde of een tas, horloge, zonnebril of jurk wilde kopen.

Ik had al een paar keer een zwerver langs de boulevard zien zitten met een kleine pup in zijn armen. De oude man had misvormde handen en voeten en zat op een kleedje langs de drukke boulevard. Op zo'n moment gaat er dan van alles door me heen. Jeempie wat zielig, zal ik wat geld geven, waarom heeft hij nu ook nog een hondje als hij zelf al niet te eten heeft. Wat moet er van het beestje terecht komen en zo waren er nog meer gedachtes die door mijn hoofd spookte.
Op een avond zaten we op een terrasje te eten en even verderop zat hij met zijn hondje. Ik ben naar hem toegegaan, hij sprak alleen Spaans maar hij schreef een 3 op de grond wat betekende dat het hondje 3 maanden oud was en gebaarde hoe groot hij zou worden. Terwijl ik het pupje aaide sprong het hondje in mijn armen en likte mijn gezicht. Hij speelde met mijn handen terwijl ik keek of hij geen vlooien, teken of ander ongedierte had. Het was een heel schoon en fris pupje. Ook zijn vacht zag er goed uit. De man schudde uit een blikje wat honden voer (gelukkig echt hondenvoer) op mijn hand en ik probeerde om het pupje te laten zitten en liggen. Dat kreeg ik voor elkaar en de man lachte en wilde dat ook leren. Ik heb zijn hand gepakt en met een brokje tussen zijn misvormde vingers kreeg hij het voor elkaar. Hij lachte en knuffelde zijn hondje. Ik heb hem geld gegeven en met gemengde gevoelens ben ik weer weg gelopen.
Een dag later zag ik hem weer zitten en bleef op een afstandje staan kijken. De man stond op en zei, denk ik, tegen zijn hondje dat hij zo terug was. De hond zat vast aan een boom en lag op een kleedje naast de schamele bezittingen van de man. Hij bleef keurig liggen ook toen er mensen voorbij kwamen en uitgebreid keken naar hem op het kleedje. De man kwam na enkele ogenblikken terug en werd vrolijk begroet. Ik hoop dat het goed komt met die twee.

Je hebt in Fuengirola natuurlijk ook dierenwinkels en we zijn daar naar binnen gegaan. De eerste dierenwinkel die we bezochten zag er schoon en netjes uit. Ze verkochten alles wat je voor o.a. je trouwe viervoeter nodig hebt en vooral de collectie honden jasjes en pakjes was erg uitgebreid. Er was ook een trimsalon aanwezig en er kwam een meisje binnen met een pup op haar arm. De vrouw van de dierenwinkel liep in een witte jas en pakte het pupje over ze knuffelde de pup en ze liepen samen door de winkel. Een aandoenlijk gezicht. Met een goed gevoel liepen we de winkel weer uit.
De tweede dierenwinkel die we bezocht hebben was gevestigd in een groot overdekt winkelcentrum waar ruim 200 winkels in zaten. Hier ben ik heel erg geschrokken. Het was schoon, voor zover ik in de winkel kon zien voordat mijn vriend me, niet zonder reden, mee trok de winkel uit. Dit omdat naast de deur in diverse glazen bakken tussen het zaagsel kleine pups zaten, sommige van pas 4 weken oud. De geboorte data stonden op de diverse bakken en er hing een briefje op dat je niet mocht tikken of kloppen op de bakken. 4 weken oud die horen nog bij hun moeder te zijn!!!!!! Ongelooflijk wat erg was dit. Sommige lagen met een paar andere in een bak maar er waren ook een paar bakken waar maar 1 hondje in lag. Hebben deze mensen dan niets geleerd over honden??? Wat gebeurd er met deze honden als ze te oud worden voor in die bak? En als ze dan nog verkocht zouden worden hoe sociaal zijn deze honden dan? Wie verzorgd deze hondjes in het weekend? Mogen ze ook wel eens uit die bak? Dit zelfde heb ik in Parijs ook gezien in een dierenwinkel langs de Seine. Ongelooflijk dat dit niet verboden wordt.
Mijn vriend heeft me dus terecht bij die bakken weggehaald zodat ik de verdere winkel niet gezien heb. Aan de ene kant kon ik het niet aanzien terwijl ik aan de andere kant de pups goed wilde bekijken hoe hun lichamelijke toestand was. Alsof ik daar wat aan had kunnen veranderen......

Terug in Nederland schrijf ik dit stukje en denk aan al die honden die het daar zo slecht hebben. Natuurlijk is het goed om ze hierheen te halen voor een beter leven alleen de asielen hier zitten ook nog vol met huisdieren die graag een nieuw baasje willen en een beter leven......

Jolanda